آمدنت بسيار دير شده است ديگر طاقت انتظار كشيدن نداريم

هجران تو بسيار طولاني شده است ديگر طاقت دوري نداريم

موعودا!

مي دانم خودت هم از اينكه به انتظار فرج هستي مضطر شده اي و به انتظار ظهوري؛ اما مولايم خود دعا كن، چرا كه دعاي ما گنهكاران به درگاه حق مقبول نمي افتد.

اي كاش هر چه زودتر خداوند اذن دهد تا پا در ركاب نهي كه ظالمان بيش از اين گستاخ نشوند و مظلومان مغموم تر!

اي كاش زودتر لحظه زيباي ظهور فرا رسد! اي كاش...

روزي تو خواهي آمد از كوچه هاي باران

                           تا از دلم بشوري غمهاي روزگارا

                            يا مهدي ادركني 

چه زیبا خود را شناساندی

آن گونه که کسی از حضورت بی خبر نماند

آن گونه که تو را آشکارتر از هر چیز بنگرم

تو با همه ی نورانیت

با شکوه و عظمت

همه ی وجود را فرا گرفته ای

پس چگونه در پرده ی خفا بمانی که آشکارترینی

و چگونه پنهان باشی که ظاهرترینی

پس ستایش تنها از آن توست

ای یکتا...

« عشق را ... »

ما این مردگان خوش چهره که نقاب عدالت را زرین کرده و کمر بسته ایم آنچنان بر اسب چموش سیاست می تازیم که به خیال خویش عدالت گستر باشیم، غافل از آن که جز بر پا کردن گردو غبار بر قبور سربداران راستینت تحفه ای دیگر بر جا نگذاشته ایم .

چگونه می شود ما را منتظر بخوانند ! حال آنکه عدالت چیزی جز خیانت و تزویر نیست.

مهدی جان

من که عصاره شیرین دنیا را چشیده ام در بند اندیشه زائد منیت خرد شده ام و به خیال خویش رستگارم. حال آنکه مسیر کج و ناهموار شیطانی از میان بر رفته! و نمی دانم و به جاده های فرعی دیگری نیز می اندیشم.خیابانهای چند طرفه شهرمان که چراغهای قرمزش ، سبز روشن می شود و با هر بار عبور از آن ماشین مادیات، استواری گامهایم را سست تر میکند تا مرا بر ویلچر ضلالت بنشاند که هدایت گرش نفس سیاهم است.

و تو ای خلیفه راستین خدا

قسم می دهمت به قیام کربلا، بیش از این مگذار شرمندگی سیاهمان کند تا مفلوجی کور بر دنیایی شویم که چهار دست و پا مسیر خانه اش را طی می کند.

من بنده سیه فام خدا ، دیگر یارای تحملم نیست

بیا و رسم پرواز را بیاموز تا هیچگاه پاهایم زمین زمخت قساوت را لمس نکند و مرا در گمراهی گم نکند.

و بدان به امید ظهورت تا مرگ زندگی خواهم کرد.

کدام روز سپید از پشت کو های روز می آیی؟

کدام صبح صادق ، خورشید را به کوچه های تنگ کاهگلی می آوری؟

کدام روز فرشتگان نام تو را بر ماذنه ها فریاد می کنند؟

کدام روز عیسی مسیح از هفت آسمان فرود می آید و به قامت بلند تو اقتدا می کند؟

کدام روز شاعران به جای شعر نیایش می خوانند؟

کدام روز بوی گرم نان سفره های کوچک مستضعفان را پر می کند؟

کدام روز فلسفه چشم های تو تدریس می شود؟

آخر ای آفتاب روشن اطمینان نام تو آواز پر جبرئیل است.

در گوش هوش زمان هزار سال است که هر غروب دلتنگ آدینه به سمت ظهور تو نماز می رسد.

به امید صبح جمعه سر از پا نمی شناسیم.

چرا که می دانیم در یکی از صبح های جمعه خواهی آمد و ما برای اولین بار صدای مهربان و روح نواز انا المهدی تو را که در گوش اهل زمین می پیچد خواهیم شنید.

ای منجی عالم بشریت و ای عزیزی که نشانه هایی از پیامبر اکرم(ص) حیدر کرار(ع) احساس می کنیم

ولی غروب که می شود دنیای غم سرتاسر وجودمان را می گیرد.

مولای من!

شادی صبح جمعه به خاطر آمدنت است و وقتی غروب فرا می رسد و می بینیم هنوز نیامده ای بی اختیار غم سنگینی در دلمان خانه می کند.

ولی ای مهربان!

قسم به تمامی اشک هایی که در فراق تو ریخته شده به امید صبحی دیگر و به امید جمعه ای دیگر به زندگی ادامه می دهیم و برای آمدنت دعا و لحظه شماری می کنیم.

جمعه یعنی طاق ابروی نگار

            جمعه یعنی یک غروب غصه دار

                          جمعه یعنی مهدی چشم انتظار... 

                                                      الغوث الغوث الغوث   

همواره روحی مهاجر باش

به سوی مبدا به سوی آنجا که می توانی انسان باشی

به سوی آنجا که می توانی عاشق باشی

به سوی آنجا که می توانی از آنچه هستی و هستند فاصله بگیری

و این رسالت دائمی توست.